திருதராஷ்டிரர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரிடம் அவரது நூறு மகன்கள் இறந்ததற்கான காரணத்தை கேட்கிறார்

 குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பிறகு,  திருதராஷ்டிரர் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரிடம் அவரது நூறு மகன்கள் இறந்ததற்கான காரணத்தை கேட்கிறார்.

• கிருஷ்ணர் பதிலளித்தார், “50 வாழ்நாள்களுக்கு முன்பு, நீங்கள் ஒரு வேட்டைக்காரனாக இருந்தீர்கள். வேட்டையாடும்போது ஆண் பறவையைச் சுட முயற்சித்தீர்கள். அது பறந்து சென்றது.

• கோபத்தில், கூட்டில் இருந்த 100 குட்டிப் பறவைகளை இரக்கமின்றி கொன்றுவிட்டீர்கள். தந்தை பறவை உதவியற்ற வேதனையுடன் பார்க்க வேண்டியிருந்தது.

• தன் 100 மகன்களின் மரணத்தைக் கண்டு அந்தத் தந்தை பறவைக்கு நீங்கள் வலியை ஏற்படுத்தியதால், உங்கள் 100 மகன்களின் மரணத்தின் வலியை நீங்களும் தாங்க வேண்டியிருக்கிறது.

திருதராஷ்டிரர், “சரி, ஆனால் நான் ஏன் ஐம்பது வாழ்நாள்கள் காத்திருக்க வேண்டும்?” என்றார்.

• கிருஷ்ணர் பதிலளித்தார், நீங்கள் 100 மகன்களைப் பெறுவதற்காக கடந்த ஐம்பது வாழ்நாளில் புண்ணியத்தை (பக்தியான வரவுகளை) குவித்தீர்கள் - ஏனென்றால் அதற்கு நிறைய புண்ணியங்கள் தேவைப்படுகின்றன.

• பிறகு நீங்கள் ஐம்பது வாழ்நாள்களுக்கு முன்பு செய்த பாவம் வினையைப் பெற்றீர்கள்.

கிருஷ்ணர் பகவத் கீதையில் (4.17) "கஹன கர்மணோ கதிஹ்" என்று கூறுகிறார். செயலும் எதிர்வினையும் செயல்படும் விதம் மிகவும் சிக்கலானது. எந்த நேரத்தில் எந்த நிலையில் எந்த எதிர்வினை கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதை இறைவன் நன்கு அறிவான்.

• எனவே, சில எதிர்வினைகள் இந்த வாழ்நாளிலும், சில அடுத்த காலத்திலும், சில தொலைதூர எதிர்கால வாழ்நாளிலும் வரலாம்.

• ஒரு பழமொழி உண்டு, கடவுளின் ஆலைகள் மெதுவாக அரைக்கும்; ஆனால், அவை மிக நன்றாக அரைக்கின்றன. எனவே, ஒவ்வொரு செயலும் விரைவில் அல்லது பின்னர் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.

• ஸ்ரீமத் பாகவதம் உதாரணம் தருகிறது: 1000 கன்றுகள் கொண்ட ஒரு மாட்டுத் தொழுவத்தை நாம் வைத்திருந்தால், ஒரு தாய் பசுவை அங்கே விட்டால், அந்த ஆயிரம் பேரில் தன் கன்று எங்கே இருக்கிறது என்பதை அவள் எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிடும். அவளுக்கு இந்த மாய திறன் உள்ளது.

• இதேபோல், நமது கர்மா இந்த கிரகத்தில் மில்லியன் கணக்கான மத்தியில் நம்மை கண்டுபிடிக்கும். சாலையில் ஆயிரக்கணக்கானோர் செல்கின்றனர் ஆனால் ஒருவர் மட்டுமே விபத்தில் சிக்குகிறார். இது தற்செயலாக அல்ல, கர்மாவால்.

எனவே, கர்மாவின் சட்டம் மிகவும் நன்றாகவும் சரியாகவும் வேலை செய்யும், அதன் செயல்பாடு மெதுவாக இருக்கலாம், ஆனால் கர்மாவின் செயலிலிருந்து யாரும் தப்பிக்க முடியாது.

வாழ்க்கையை பற்றி கர்ணனும் கிருஷ்ணரும் கூறுகின்ற தத்துவம்

 மகாபாரதத்தில், 

கர்ணன் பகவான் கிருஷ்ணனிடம் கேட்கிறார் - "நான் பிறந்த தருணத்தில் என் அம்மா என்னை விட்டுச் சென்றுவிட்டார். 

நான் முறையற்ற குழந்தையாக பிறந்தது என் தவறா?

நான் க்ஷத்திரியனாகக் கருதப்பட்டதால் துரோணாச்சாரியாரிடம் கல்வி பெறவில்லை.

பர்சுராமர் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார், ஆனால் எல்லாவற்றையும் மறக்கும்படி சாபம் கொடுத்தார் (நான் குந்தியின் மகன் என்பதை அவர் அறிந்து கொள்வதற்கு முன்பே) .

ஒரு மாடு தற்செயலாக என் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டது, அதன் உரிமையாளர் நான் எந்த தவறும் செய்யாமல் என்னை சபித்தார். 

திரௌபதியின் சுயம்வரத்தில் நான் அவமானப்பட்டேன்.

கடைசியாக குந்தியும் தன் மற்ற மகன்களைக் காப்பாற்றுவதற்காகத்தான் என்னிடம் உண்மையைச் சொன்னாள்.

நான் பெற்றதெல்லாம் துரியோதனன் தொண்டு. அப்படியென்றால் நான் அவன் பக்கம் போவதில் எப்படி தவறு?

பகவான் கிருஷ்ணர், "கர்ணா, நான் சிறையில் பிறந்தேன். நான் பிறப்பதற்கு முன்பே மரணம் எனக்காகக் காத்திருந்தது.

நான் பிறந்த இரவே என் பெற்றோரிடமிருந்து பிரிந்தேன்.

நீயோ சிறுவயதிலிருந்தே வாள், தேர், குதிரை, வில், அம்பு போன்ற சத்தங்களைக் கேட்டு வளர்ந்தாய்.

எனக்கு மாட்டு மந்தையின் கொட்டகை, சாணம் மற்றும் பல கிராமப்புற முயற்சிகள் மட்டுமே கிடைத்தன.

நான் வளர்ந்த இடத்தில் இராணுவம் இல்லை, கல்வி இல்லை.

அவர்களின் எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் நான் தான் காரணம் என்று மக்கள் சொல்வதை என்னால் கேட்க முடிந்தது.

நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் ஆசிரியர்களால் உங்கள் வீரத்திற்காகப் பாராட்டப்பட்டபோது நான் எந்தக் கல்வியையும் பெற்றிருக்கவில்லை. 

ரிஷி சாந்தீபனியின் குருகுலத்தில் 16 வயதில்தான் சேர்ந்தேன்! .உங்களுக்கு விருப்பமான பெண்ணை நீங்கள் திருமணம் செய்து கொண்டீர்கள். நான் நேசித்த பெண் எனக்கு கிடைக்கவில்லை, மாறாக என்னை விரும்புபவர்களையோ அல்லது பேய்களிடமிருந்து நான் காப்பாற்றியவர்களையோ திருமணம் செய்துகொண்டேன்.

எனது முழு சமூகத்தையும் யமுனைக் கரையிலிருந்து ஜராசந்திலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ள கடல் கரைக்கு நகர்த்த வேண்டியிருந்தது, ஓடிப்போனதற்காக நான் கோழை என்று அழைக்கப்பட்டேன்.

துரியோதனன் போரில் வெற்றி பெற்றால் உனக்குப் பலன் கிடைக்கும். தர்மராஜ் போரில் வெற்றி பெற்றால் எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?

போர் மற்றும் அது தொடர்பான அனைத்து பிரச்சனைகளுக்கும் பழி மட்டுமே... ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள் கர்ணா.

ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கையில் சவால்கள் உள்ளன. வாழ்க்கை எவருக்கும் நியாயமானது மற்றும் எளிதானது அல்ல!!!

ஆனால் எது சரி (தர்மம்) என்பது உங்கள் மனதிற்கு (மனசாட்சி) தெரியும். எங்களுக்கு எவ்வளவு அநியாயம் கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை.

எத்தனை முறை இழிவுபடுத்தப்பட்டோம், வீழ்ந்தோம், அந்த நேரத்தில் நீங்கள் எப்படி நடந்துகொண்டீர்கள் என்பதுதான் முக்கியம்.

வாழ்க்கையின் அநியாயம் தவறான பாதையில் நடக்க உங்களுக்கு உரிமம் வழங்காது.

எப்போதும் நினைவு வைத்துக்கொள்,

வாழ்க்கை சில புள்ளிகளில் கடினமாக இருக்கலாம், ஆனால் விதி என்பது நாம் அணியும் காலணிகளால் உருவாக்கப்படவில்லை, ஆனால் நாம் எடுத்து வைக்கும் அடிகளால்... சரியான நல்ல பாதையை தேர்ந்தெடுத்து நடப்பது நம் கடமை 

IFS LAKSHMI NARAYANAN VIDEO IFS SCAM #LAKSHMINARAYANAN #IFS #Vellorenkr

பீஷ்மர் பாண்டவர்களுக்கு உரைக்கும் மகாபாரத பொது நீதி

 பீஷ்மர் பாண்டவர்களுக்கு அளிக்கும் போர்பயிற்சியின் போது, ஒருநாள் துரியோதனனையும் தர்மரையும் கடைத்தெருவுக்குச் சென்று வர சொல்லுகிறார். இருவரும் ஒன்றாக சென்று திரும்பி வருகின்றனர். 

பீஷ்மரோ முதலில் துரியோதனனிடம் "நீ கடைத்தெருவில் என்ன பார்த்தாய்?" என்று கேட்கின்றார்.

துரியோதனனோ, " அங்கே ஒரு இறைச்சி கடையைக் கண்டேன், அவன் உயிர்களை கொன்று கொண்டிருக்கிறான்" என்று உரைத்தான்.

பீஷ்மரோ அதே கேள்வியினை தர்மரிடம் கேட்கின்றார்.

தர்மரோ, "அங்கே இறைச்சி கடையைக் கண்டேன், இறைச்சி வெட்டுபவன் தான் வெட்டிய இறைச்சிகளில் சிலவற்றை காகங்களுக்கு உணவிட்டான்" என்று உரைத்தார்.

பீஷ்மரோ தன் நீதியைக் கூறுகின்றார். " யாருக்கு எத்தகைய எண்ணங்கள் பெரியதாக இருக்கின்றதோ, அவர்கள் காணுகின்ற காட்சிகளிலும் அத்தகைய எண்ணங்களே பிரதிபலிக்கும், துரியோதனனுக்கோ எதிரியை அழிக்க வேண்டும், கொல்ல வேண்டும் என்கின்ற எண்ணமே மேலோங்கி இருந்ததால் அவன் அதனையே கூறினான். தர்மனுக்கோ தர்ம சிந்தனை மேலோங்கி இருந்ததால், அவன் தானமிட்டதனை கண்டதாக கூறினான். இதனின்று எல்லோரும் உணரக்கூடிய உண்மை யாதெனில் நாம் என்ன எண்ணுகின்றோமோ அவையே நாம் காண்பவற்றுள்ளும் புலப்படும், ஆகையால் நல்லதே நினைப்போம், நல்லதே சொல்லுவோம், நல்லதே செய்வோம், இதுவே உலக நீதி" 

சிவசங்கரன் சிறிய வயதில் பெரிய மனம் கொண்டவன்

                 சிவசங்கரன் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கின்றான். அவன் பகுதி நேரமாக ஹிந்தி மொழி கற்று வருகின்றான். இன்று ஆகஸ்ட் 20ம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை அவனுக்கு ஹிந்தி பாடத்தில் இரண்டாம் நிலைக்கு பொதுத்தேர்வு வைத்திருக்கின்றனர். காலையிலேயே தன் சகதோழனுடன் அவன் தந்தைகூட இருசக்கர வாகனத்தில் தேர்வு நடைபெறும் பள்ளியை வந்தடைந்தான். அங்கே அவன் தன் மாமா, மாமி, மற்றும் சிவபாலனையும் பார்க்கின்றான். இன்று சிவபாலனுக்கும் தேர்வு. இருவரையும் தேர்வு எழுதும் கூடத்தில் அவனது மாமாவும் மாமியும் தேர்வு தொடங்கும் முன்னர் அவர்கள் இருக்கையில் அமரவைத்துவிட்டு சென்றனர். இருவரும் ஹிந்தி தேர்வு நன்றாக எழுதினார்கள். தேர்வு முடிந்து மதியம் உணவு இடைவேளை விடப்பட்டது.

          அங்கே அவனது மாமாவும், மாமியும் இருவருக்கும் உணவுப்பொட்டலமும் சில உளுந்து வடைகளும் வாங்கி வந்திருந்தனர். சிவபாலன் தன் நண்பர்கள், தோழிகளை கண்டவுடன் அவர்களுடன் கலந்துரையாடினான். அவனது நண்பர்களும், தோழிகளும் சிவபாலனுடன் சேர்ந்து உணவு உட்கொள்ள அழைத்தனர். சிவபாலன் தன் தாயுடன் நண்பர்களுடனும் உணவு உட்கொள்ள அமர்ந்தான், அவன் தாய் சிவபாலனுக்கான உணவையும் சில வடைகளையும் அவனிடம் கொடுத்தார். அவன் தன் தாய் தனக்களித்த உளுந்து வடைகளை தன் நண்பர்களுக்கு ஆளுக்கு ஒன்றாக கொடுத்தான். அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து உணவு உட்கொண்டனர். 

      அவன் தந்தை சிவசங்கரனுக்கு வாங்கி வைத்திருந்த உணவு பொட்டலத்தினையும் மீதமிருந்த ஒர் வடையையும் எடுத்துக்கொண்டு சிவசங்கரனிடம் சென்றார். அங்கே சிவசங்கரன் தன் நண்பர்களுடன், தோழிகளுடன் உணவு உட்கொள்ள ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தான். அவன் மாமா அவனுக்கு வாங்கிய உணவு பொட்டலத்தையும் ஒரு வடையையும் அவனிடம் அன்புடன் கொடுத்தார். அதனை ஆவலாக வாங்கிய சிவசங்கரன் தன் தாய் தனக்களித்த மதிய உணவினை சாப்பிடாமல் வைத்துவிட்டு, தன் தாய்மாமா பாசமாக வழங்கிய உணவுப் பொட்டலத்தினை பிரித்து உண்ணத்தொடங்கினான். தன் மாமா கொடுத்த ஓர் வடையினை தன்னை சுற்றி அமர்ந்து உணவு உட்கொண்ட நண்பர்கள் ஆறு பேருக்கும் பிரித்து பகிர்ந்து கொடுத்து உணவு உட்கொண்டான். அனைவரும் உணவு உட்கொண்ட பின்னர் அவனுடைய தோழி ஒருவர் மட்டும் தன் மதிய உணவுக்காக தன் பெற்றோரைப் பார்த்து காத்திருந்தாள். அவன் சிவசங்கரன் மாமாவிடம் தொலைபேசி வாங்கி தன் தந்தைக்கு போன் செய்தாள். தந்தையிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை. இதனை கவனித்த சிவசங்கரன் "அக்கா என்னுடைய மதிய உணவினை சாப்பிடுங்கள்" என்று தன் தாய் தனக்கு அளித்த உணவினை தன் சகதோழிக்கு அன்புடன் வழங்கினான். அவள் அதனை ஆவலுடன் பெற்றுக்கொண்டு உட்கார்ந்து உணவு உண்டாள். பின்னர் அனைவரும் ஒருமுறை பாடத்தினை படித்துவிட்டு மீண்டும் மதிய நேர 

               தேர்வுக்கு சென்றனர். அனைவரும் தேர்வினை நான்றாக எழுதிவிட்டு மாலை வீடு சென்றனர். சிவசங்கரனும் சிவபாலனும் தம்தம் வீடுகளுக்கு சென்றனர். இச்செயல் உணர்த்தும் நீதி யாதெனில் சிவசங்கரன் தனக்கு கிடைத்த ஓர் உளுந்து வடையினையும் தன் நண்பர்கள் ஆறு பேருக்கும் பகிர்ந்தளித்து உண்டான். 

குறள் உணர்த்தும் நீதி: 

அதிகாரம் 07 - மக்கட்பேறு - திருக்குறள் 62 

எழுபிறப்பும் தீயவை தீண்டா பழிபிறங்காப் 

பண்புடை மக்கள் பெறின். 

பொருள்: பிறரால் பழிக்கப்படாத நற்குணம் நிறைந்த மக்களைப் பெற்றால், அந்தப் பெற்றோரை ஏழு பிறவியிலும் துன்பங்கள் சேராது.

அதிகாரம் 33 - கொல்லாமை  - திருக்குறள் 322

பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர் 

தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் தலை.

பொருள்:  கிடைத்ததைப் பகுத்துக் கொடுத்துப் பல உயிர்களைக் காப்பாற்றி வருதல் நூலோர் தொகுத்துக் கூறிய அறங்களிலெல்லாம் சிறந்ததாகும். 

Sundar Pichai's Eye Opening Speech - Every INDIAN Must Watch | Best Motivation speech

சிவபாலன் ஒரு சிறந்த சிறிய வயது மேதை - Sivapalan is a great little genius

சிவபாலன் என்ற பிரகாசமான பையன் ஆறாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தான். விடுமுறையில் ஒருமுறை, அவரது தாயாருக்கு பட்டாசு புகையால் கண் பிரச்சனை ஏற்பட்டது. அவரது கணவர் மருந்தகத்தில் தனது மனைவிக்கு கண் சொட்டு மருந்துகளை வாங்குகிறார். கண் சொட்டு பாட்டிலைத் திறந்ததும், கண்களில் சொட்டு மருந்துகளை ஊற்றினாள். சிறிது நேரம் கழித்து சிவபாலன் அவள் கண்ணிமையில் இருந்த சிறிய வெள்ளை மைக்ரோகேப்பை பார்த்தான். அதை எடுக்க அல்லது அகற்ற முயற்சிக்கவும். அதை எடுக்க முடியவில்லை. ஆனால், கணவர் முயற்சி செய்தும் எடுக்கவில்லை. இது கண் சாக்கெட்டுக்குள் நகரும் முன் கண்ணின் உள் விளிம்பிற்கு நகர்ந்தது. அவரது கணவர் விரைவில் அந்தப் பகுதியில் உள்ள புகழ்பெற்ற கண் நிபுணரைப் பார்க்க ஏற்பாடு செய்தார். பரிசோதனைக்குப் பிறகு, மருத்துவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. மருந்தின் விளக்கத்தை எழுதி அவளிடம் கொடுக்கிறார். இரண்டு நாட்களுக்கு போதுமான மாத்திரைகள் மற்றும் கண் சொட்டு மருந்துகளுடன் அவள் மருத்துவமனையை விட்டு வெளியேறினாள். இரண்டாவது நாள் இரவு சிவபாலன் தன் தாய்க்கு கண் சொட்டு மருந்து கொடுக்க முயற்சிக்கிறான். என் கண் வேதனையில் உள்ளது, போராடுகிறது என்றாள். சிவபாலன் தன் தாயாருக்கு சில அறிவுரைகளை கூறிவிட்டு கண்களை மசாஜ் செய்ய முயன்றான். அவன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். கண்ணிமையில் இருந்து இறங்கிய வெள்ளை நிற பிளாஸ்டிக் பாட்டில் கண்மணியை அடைந்தது. பக்கத்து வீட்டு அத்தைக்கு போன் செய்து அவள் உதவியோடு அம்மாவின் கண்ணில் இருந்த வெள்ளை நிற பிளாஸ்டிக் பாட்டிலை அகற்ற முயற்சிக்கிறான். பக்கத்து வீட்டுக்காரர் சிவபாலனின் தாயாருக்குச் சொந்தமான வெள்ளைக் கண்துளி பாட்டில் தடையை மெதுவாக அகற்றினார். ஒரு சிறு குழந்தை பிரச்சனைகளை எப்படி அணுகுகிறது மற்றும் பணிகளை முடிப்பதில் சிறந்து விளங்கும் சிவபாலன் ஒரு சிறந்த சிறிய மேதை. வாழ்த்துக்கள் சிவபாலன்.

"அண்ணே ஒரு டீ "

அசோக் என் பெயர். நான் உங்களைப்போல ஒரு சாதாரண மனிதன். எனக்கு எப்பொழுதும் தூங்கி எழுகையில் தேநீர் (tea) குடிப்பது வழக்கம். அவ்வாறு இந்த சென்னையில் நிறைய இடங்களில் தேநீர் அருந்தியிருக்கிறேன். என்றும் போல் இன்றும் தேநீர் அருந்த செல்கையில் புதியதாக ஒரு தேநீர் கடை கண்ணில் பட்டது. இரண்டொரு நாள் முன்பு எனது நபர் கூட கூறினார் இங்கு தேநீர் அருந்துங்கள் நன்றாக இருக்கும் என, ஆகையால் சரி என்று சென்றேன். அதன் பெயர் கருப்பட்டி காபி கடை. கடைக்கு சென்றேன்,

"அண்ணே ஒரு டீ "

"ஓகே சார் உட்காருங்க" 

நான் அங்கிருக்கும் டேபிளில் சென்று அமர்கிறேன், சில வினாடிகள் ஆகிறது. டீ வர தாமதமாகுமோ என்றெண்ணி மீண்டும் நான் டீ மாஸ்டர் அருகில் சென்றேன்.

மீண்டும் கணக்காளர் 

"சார் உட்காருங்க ஒரு நிமிடம்"

நான் மீண்டும் டேபிளில் சென்று அமர்கிறேன்.

அருகில் இன்னுமொரு டேபிளில் ஒரு கருப்பான தடித்த மனிதர் கதராடையுடன் அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் 

"என்னப்பா தம்பிக்கு ஒரு டீ கொடுங்க... தம்பி நீங்க உட்காருங்க"

அவர் தான் காபி கடை முதலாளி என்று கருதுகிறேன்.

சில நொடிகளில் டீ எனது டேபிளுக்கு வந்தது. அங்கு வேலைக்கு இருக்கும் பையன் மூலமாக.. நான் டீயை குடித்தேன் ரசித்தபடி.. என் மனதில் ஒரு யோசனை ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது...

அந்த காப்பிக்கடை முதலாளியை பற்றி.. அவர் அநேகமாக திருநெல்வேலி பகுதியாக இருக்கலாம்..அங்கே நின்ற வேலைக்கு வந்திருந்த இளைஞர்கள் "அண்ணாச்சி கெளம்புறேன்" என்று சொல்லி சென்றார்கள்.

கருத்து - ஒரு தொழில் சிறக்க அதன் சிறப்பு தன்மையுடன், அதற்குரிய உபசரிப்பு பண்புகளும் வேண்டும், ஏனெனில் அப்பொழுதுதான் வாடிக்கையாளர்களை கவர்ந்திழுக்க முடியும். இது தொழிலின் நேர்த்தி. உண்மையில் வாடிக்கையாளர்களை உபசரிப்பதில் பாதி வியாபாரம் நிறைவாகிறது. பொருளின் தரமும் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும்.